๙. สิกขาสูตร

๒๒๔๙ วุตฺตํ เหตํ ภควตา วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ สิกฺขานิสํสา ภิกฺขเว วิหรถ ปญฺญุตฺตรา วิมุตฺติสารา สตาธิปเตยฺยา ฯ สิกฺขานิสํสานํ ภิกฺขเว วิหรตํ ปญฺญุตฺตรานํ วิมุตฺติสารานํ สตาธิปเตยฺยานํ ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตาติ ฯ เอตมตฺถํ ภควา อโวจ ฯ ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ ปริปุณฺณเสกฺขํ อปหานธมฺมํ ปญฺญุตฺตรํ ชาติขยนฺตทสฺสึ ตํ เว มุนึ อนฺติมเทหธารึ มารญฺชหํ พฺรูมิ ชราย ปารคุํ ฯ ตสฺมา สทา ฌานรตา สมาหิตา อาตาปิโน ชาติขยนฺตทสฺสิโน มารํ สเสนํ อภิภุยฺย ภิกฺขโว ภวถ ชาติมรณสฺส ปารคาติ ฯ อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา อิติ เม สุตนฺติ ฯ นวมํ ฯ