๗. ปุฬินปูชกเถราปทาน

๑๖๕ข้าพเจ้าขนทรายเก่าที่ลานโพธิ์อันประเสริฐ ของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี ทิ้งแล้วขนทรายสะอาดมาเกลี่ยไว้แทน

๑๖๖ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายทรายไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายทราย {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๑๔๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓. สุภูติวรรค] ๘. อุตติยเถราปทาน

๑๖๗ในกัปที่ ๕๓ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่ามหาปุฬินะ ปกครองคน มีพลานุภาพมาก

๑๖๘คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ปุฬินปูชกเถราปทานที่ ๗ จบ