๔. สังกมนทาเถริยาปทาน

๓๑เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโกณฑัญญะ ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่ ทรงช่วยสัตว์ให้ข้ามพ้น เสด็จดำเนินไปตามถนน

๓๒กุลบุตรกุลธิดาออกจากเรือนแล้วนอนคว่ำหน้า ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้ทรงอนุเคราะห์ ได้เสด็จเหยียบไปบนศีรษะหม่อมฉัน {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๓๗๐} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๑. สุเมธาวรรค] ๕. นฬมาลิกาเถริยาปทาน

๓๓พระองค์ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ครั้นเสด็จเหยียบแล้ว ได้เสด็จเลยไป หม่อมฉันได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดุสิต ก็เพราะจิตที่เลื่อมใสนั้น

๓๔กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว หม่อมฉันตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

๓๕การที่หม่อมฉันมาในสำนักของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ หม่อมฉันได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

๓๖คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ หม่อมฉันก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า พระสังกมนทาภิกษุณีได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ สังกมนทาเถริยาปทานที่ ๔ จบ