๕. นฬมาลิกาเถริยาปทาน

๓๗ครั้งนั้น หม่อมฉันได้เกิดเป็นนางกินนรี อาศัยอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา หม่อมฉันได้เห็นพระสยัมภูพุทธเจ้า ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ไม่ทรงพ่ายแพ้ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๓๗๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๑. สุเมธาวรรค] ๕. นฬมาลิกาเถริยาปทาน

๓๘หม่อมฉันเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี เกิดโสมนัส ประนมมือแล้ว ถือพวงมาลัยดอกอ้อมาบูชาพระสยัมภู

๓๙ด้วยกรรมที่หม่อมฉันได้ทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยเจตนาที่ตั้งไว้มั่น หม่อมฉันละกายกินนรีแล้ว จึงได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

๔๐หม่อมฉันได้เป็นพระมเหสีของท้าวเทวราช ๓๖ พระองค์ และได้เป็นพระมเหสีของพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๐ พระองค์ หม่อมฉันเสวยกุศลกรรมแล้วก็ออกบวชเป็นบรรพชิต

๔๑กิเลสทั้งหลายหม่อมฉันก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงหม่อมฉันก็ถอนได้แล้ว อาสวะทั้งปวงก็สิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มีอีก

๔๒ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป หม่อมฉันใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า