๑. ปังสุกูลสัญญกเถราปทาน

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าติสสะ ผู้ทรงเป็นพระสยัมภู ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก พระชินเจ้าทรงวางผ้าบังสุกุลไว้แล้ว เสด็จเข้าไปยังพระวิหาร

ข้าพเจ้าสะพายธนูที่จัดแจงไว้แล้ว และกระบอกที่ใส่น้ำไว้แล้วถือดาบเข้าป่าใหญ่

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นผ้าบังสุกุลซึ่งแขวนอยู่ที่ยอดไม้ในป่านั้น จึงวางธนูลง ณ ที่นั้นเอง แล้วประนมมือขึ้นเหนือศีรษะ

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี และมีปีติอันไพบูลย์ ระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด แล้วได้ไหว้ผ้าบังสุกุล

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ไหว้ผ้าบังสุกุลไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้ผ้าบังสุกุล

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๑๓๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๔๙. ปังสุกูลวรรค] ๒. พุทธสัญญกเถราปทาน

การที่ข้าพเจ้ามาในสำนักของพระพุทธเจ้า เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าก็ได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระปังสุกูลสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ปังสุกูลสัญญกเถราปทานที่ ๑ จบ