พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522

สารบัญของฉบับนี้

ปรารภ

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา พระราชบัญญัติ คนเขาเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒ ภูมิพลอดุลยเดช ป.ร. ใหไวณวันที่ ๒๔กุมภาพันธ0 พ.ศ. ๒๕๒๒ เป1นป2ที่ ๓๔ในรัชกาลป4จจุบัน พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมีพ ใหประกาศว9า โดยที่เป1นการสมควรปรับปรุงกฎหมายว9าดวยคนเขาเมือง จึงทรงพระกรุณาโปรดเกลาฯ ใหตราพระราชบัญญัติขึ้นไว โดยคำแนะนำและ ยินยอมของสภานิติบัญญัติแห9งชาติ ทำหนาที่รัฐสภา ดังต9อไปนี้

1. หมวด ๘ บทกำหนดโทษ24 มาตรา
2. มาตรา ๖๑

   ผูใดไม9ปฏิบัติตามหนังสือเรียกตามมาตรา ๑๐ตองระวางโทษปรับ ไม9เกินหาพันบาท

3. มาตรา ๖๒

   ผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๑๑หรือมาตรา ๑๘วรรคสองตองระวาง โทษจำคุกไม9เกินสองป2 และปรับไม9เกินสองหมื่นบาท ถาผูกระทำความผิดตามวรรคหนึ่งมีสัญชาติไทยตองระวางโทษปรับไม9เกินสองพัน บาท

4. มาตรา ๖๓

   ผูใดนำหรือพาคนต9างดาวเขามาในราชอาณาจักรหรือกระทำการดวย ประการใด ๆอันเป1นการอุปการะหรือช9วยเหลือหรือใหความสะดวกแก9คนต9างดาวใหเขามาใน ราชอาณาจักรโดยฝSาฝTนพระราชบัญญัตินี้ ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสิบป2 และปรับไม9เกินหนึ่งแสน บาท เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๓และภายใน พาหนะนั้นมีคนต9างดาวซึ่งเขามาในราชอาณาจักรโดยฝSาฝTนพระราชบัญญัตินี้ ใหสันนิษฐานไวก9อนว9า เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะนั้นไดกระทำความผิดตามวรรคหนึ่ง เวนแต9จะพิสูจน0ไดว9าตนไม9 สามารถรูไดว9าภายในพาหนะนั้นมีคนต9างดาวดังกล9าวอยู9 แมว9าไดใชความระมัดระวังตามสมควรแลว สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

5. มาตรา ๖๔

   ผูใดรูว9าคนต9างดาวคนใดเขามาในราชอาณาจักรโดยฝSาฝTน พระราชบัญญัตินี้ ใหเขาพักอาศัย ซ9อนเรน หรือช9วยดวยประการใดๆเพื่อใหคนต9างดาวนั้นพนจาก การจับกุม ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินหาป2 และปรับไม9เกินหาหมื่นบาท ผูใดใหคนต9างดาวซึ่ งเขามาในราชอาณาจักร โดยฝSาฝTนพระราชบัญญัตินี้เขาพัก อาศัย ใหสันนิษฐานไวก9อนว9าผูนั้นรูว9าคนต9างดาวดังกล9าวเขามาในราชอาณาจักรโดยฝSาฝTน พระราชบัญญัตินี้ เวนแต9จะพิสูจน0ไดว9าตนไม9รูโดยไดใชความระมัดระวังตามสมควรแลว ถาการกระทำความผิดตามวรรคหนึ่ง เป1นการกระทำเพื่อช9วยบิดา มารดาบุตร สามี หรือภริยาของผูกระทำ ศาลจะไม9ลงโทษก็ได

6. มาตรา ๖๕

   เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๓ ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินหาป2 หรือปรับไม9เกินหาหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

7. มาตรา ๖๖

   เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๕ มาตรา ๒๖วรรคหนึ่ง หรือมาตรา ๒๗(๒) ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสองเดือน หรือปรับไม9เกินหนึ่ง หมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

8. มาตรา ๖๗

   เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๗(๑) วรรคหนึ่ง หรือไม9ใหความสะดวกแก9พนักงานเจาหนาที่ตามมาตรา ๒๗(๓) ตองระวางโทษปรับไม9เกิน สองหมื่นบาท

9. มาตรา ๖๘

   เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๘ วรรคหนึ่ง ตองระวางโทษปรับไม9เกินหนึ่งหมื่นบาท

10. มาตรา ๖๙

    เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๒๘ วรรคสองตองระวางโทษปรับเรียงรายตัวคนประจำพาหนะที่มิไดนำไปมอบนั้นคนละไม9เกินหนึ่งหมื่น บาท

11. มาตรา ๗๐

    พาหนะใดมีคนโดยสารซึ่งเป1นคนต9างดาวซึ่งมีลักษณะตองหามตาม มาตรา ๑๒(๑) เขามาในราชอาณาจักรเจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะนั้น ตองระวางโทษปรับ เรียงรายตัวคนต9างดาวคนละไม9เกินสองหมื่นบาท

12. มาตรา ๗๑

    เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามคำสั่งของ พนักงานเจาหนาที่ซึ่งสั่งตามมาตรา ๒๙วรรคหนึ่ง ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินหาป2 และปรับไม9เกิน หาหมื่นบาท ถาการไม9ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจาหนาที่ดังกล9าวในวรรคหนึ่งเป1นเหตุให คนต9างดาวหลบหนี ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสิบป2 และปรับไม9เกินหนึ่งแสนบาท สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

13. มาตรา ๗๒

    คนต9างดาวผูใดหลบหนีไปจากพาหนะหรือหลบหนีไปในระหว9างส9งตัว ไปยังสถานที่ใด ๆที่พนักงานเจาหนาที่ไดสั่งใหเจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะควบคุมตัวไวหรือ ใหส9งตัวไปตามมาตรา ๒๙หรือหลบหนีไปในระหว9างที่ถูกกักตัวหรือควบคุมตามอำนาจของพนักงาน เจาหนาที่ตามพระราชบัญญัตินี้ ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสองป2 หรือปรับไม9เกินสองหมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ

14. มาตรา ๗๓

    เจาของพาหนะหรือผูควบคุมพาหนะผูใดไม9ปฏิบัติตามคำสั่งของ พนักงานเจาหนาที่ซึ่งสั่งตามมาตรา ๓๐ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินหาป2 หรือปรับไม9เกินหาหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

15. มาตรา ๗๔

    ผูใดฝSาฝTนมาตรา ๓๑หรือมาตรา ๓๒ตองระวางโทษปรับไม9เกิน หนึ่งหมื่นบาท

16. มาตรา ๗๕

    คนต9างดาวผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๓๗(๑) ตองระวางโทษจำคุก ไม9เกินหนึ่งป2หรือปรับไม9เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

17. มาตรา ๗๖

    คนต9างดาวผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๓๗(๒) (๓) (๔) หรือ (๕) ตอง ระวางโทษปรับไม9เกินหาพันบาทและปรับอีกไม9เกินวันละสองรอยบาทาจะปฏิบัติใหถูกตอง

18. มาตรา ๗๗

    ผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๓๘ตองระวางโทษปรับไม9เกินสองพันบาท แต9ถาผูนั้นเป1นผูจัดการโรงแรม ตองระวางโทษปรับตั้งแต9สองพันบาทถึงหนึ่งหมื่นบาท

19. มาตรา ๗๘

    ผูใดไม9ปฏิบัติตามมาตรา ๔๙ตองระวางโทษปรับไม9เกินหนึ่งพันบาท

20. มาตรา ๗๙

    เจาของพาหนะผูควบคุมพาหนะหรือผูที่ออกตั๋ว เอกสารหรือหลักฐาน ผูใด ไม9ปฏิบัติตามคำสั่งของพนักงานเจาหนาที่ตามมาตรา ๕๖ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินหกเดือน หรือปรับไม9เกินวันละหารอยบาทจนกว9าคนต9างดาวดังกล9าวจะกลับออกไปนอกราชอาณาจักรแต9มิให ปรับเกินหาหมื่นบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

21. มาตรา ๘๐

    ผูใดทำลายคำสั่งของพนักงานเจาหนาที่ที่สั่งการตามมาตรา ๕๖ วรรคสองหรือทำใหคำสั่งดังกล9าวลบเลือนโดยมีเจตนามิใหเจาของพาหนะผูควบคุมพาหนะหรือ ผูที่ออกตั๋ว เอกสารหรือหลักฐานทราบถึงคำสั่งดังกล9าวของพนักงานเจาหนาที่ ตองระวางโทษปรับ ไม9เกินหาพันบาท

22. มาตรา ๘๑

    คนต9างดาวผูใดอยู9 ในราชอาณาจักรโดยไม9ไดรับอนุญาตหรือการ อนุญาตสิ้นสุดหรือถูกเพิกถอน ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสองป2 หรือปรับไม9เกินสองหมื่นบาท หรือ ทั้งจำทั้งปรับ สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา

23. มาตรา ๘๒

    คนต9างดาวผูใดหลีกเลี่ยงไม9ปฏิบัติตาม ขัดขืน หรือไม9ยอมรับทราบ คำสั่งของรัฐมนตรี คณะกรรมการอธิบดี หรือพนักงานเจาหนาที่ซึ่งคณะกรรมการมอบหมายซึ่งสั่ง การแก9คนต9างดาวผูนั้นตามพระราชบัญญัตินี้ ตองระวางโทษปรับไม9เกินหาพันบาท ถาคำสั่งตามวรรคหนึ่งเป1นคำร คนต9างดาวผูนั้น ตองระวางโทษจำคุกไม9เกินสองป2 และปรับไม9เกินสองหมื่นบาท

24. มาตรา ๘๓

    ในกรณีที่ผูกระทำความผิดซึ่งตองรับโทษตามพระราชบัญญัตินี้เป1นนิติ บุคคล กรรมการผูจัดการ ผูจัดการ หรือผูแทนของนิติบุคคลนั้น ตองรับโทษตามที่บัญญัติไวสำหรับ ความผิดนั้น ๆดวยเวนแต9จะพิสูจน0ไดว9าตนมิไดมีส9วนในการกระทำความผิดของนิติบุคคลนั้น

25. มาตรา ๘๔

    บรรดาความผิดตามพระราชบัญญัตินี้ นอกจากความผิดตามมาตรา ๖๒วรรคหนึ่ง มาตรา ๖๓มาตรา ๖๔มาตรา ๗๑และมาตรา ๘๒วรรคสองใหมีคณะกรรมการ เปรียบเทียบซึ่งประกอบดวยอธิบดีกรมตำรวจหรือผูแทนอธิบดีกรมอัยการหรือผูแทนและผูบังคับ การกองตรวจคนเขาเมืองหรือผูแทนเป1นกรรมการ มีอำนาจเปรียบเทียบไดและในการนี้ คณะกรรมการเปรียบเทียบมีอำนาจมอบหมายใหพนักงานสอบสวนหรือพนักงานเจาหนาที่ดำเนินการ เปรียบเทียบแทนไดโดยจะกำหนดหลักเกณฑ0ในการเปรียบเทียบหรือเงื่อนไขประการใด ๆก็ไดตามที่ เห็นสมควร เมื่อผูกระทำความผิดไดเสียค9าปรับตามที่เปรียบเทียบแลว ใหถือว9าคดีเลิกกันตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา