๖. จูฬกเถรคาถา

|๓๐๓.๒๑๑| ๖ นทนฺติ โมรา สุสิขา สุเปขุณา สุนีลคีวา สุมุขา สุคชฺชิโน สุสทฺทลา จาปิ มหามหี อยํ สุพฺยาปิตมฺพุ สุวลาหกํ นภํ ฯ |๓๐๓.๒๑๒| สุกลฺลรูโป สุมนสฺส ฌายิตํ สุนิกฺกโม สาธุ สุพุทฺธสาสเน สุสุกฺกสุกฺกํ นิปุณํ สุทุทฺทสํ ผุสาหิ ตํ อุตฺตมมจฺจุตํ ปทนฺติ ฯ จูฬโก เถโร ฯ

นกยูงทั้งหลายมีหงอนงาม ปีกก็งาม มีสร้อยคอเขียวงาม ปากก็งาม มีเสียงไพเราะ ส่งเสียงร่ำร้องรื่นรมย์ใจ อนึ่ง แผ่นดินใหญ่นี้ มีหญ้า เขียวชอุ่ม ดูงาม มีน้ำเอิบอาบทั่วไป ท้องฟ้าก็มีวลาหกอันงาม ท่านก็มี ใจเบิกบานควรแก่การงาน จงเพ่งฌานที่พระโยคาวจร ผู้มีใจดีเจริญแล้ว มีความบากบั่นในพระพุทธศาสนาเป็นอันดี จงบรรลุธรรมอันสูงสุด อันเป็นธรรมขาวผุดผ่อง ละเอียด เห็นได้ยาก เป็นธรรมไม่จุติแปรผัน.