๓. ปูตีมุขเปตวัตถุ

|๘๘.๗| ๓ ทิพฺพํ สุภํ ธาเรสิ วณฺณธาตุํ เวหายสํ ติฏฺฐสิ อนฺตลิกฺเข มุขญฺจ เต กิมิโย ปูติคนฺธํ ขาทนฺติ กึ กมฺมมกาสิ ปุพฺเพติ ฯ |๘๘.๘| สมโณ อหํ ปาโป ทุกฺขวาโจ ตปสฺสิรูโป มุขสา อสญฺญโต ลทฺธา จ เม ตปสา วณฺณธาตุ มุขญฺจ เม เปสุนิเยน ปูติ ฯ |๘๘.๙| ตยิทํ ตยา นารท สามํ ทิฏฺฐํ อนุกมฺปกา เย กุสลา วเทยฺยุํ มา เปสุนํ มา จ มุสา อภาณิ ยกฺโข ตุวํ โหหิสิ กามกามีติ ฯ ปูติมุขเปตฺวตฺถุ ตติยํ ฯ

ท่านมีผิวพรรณงามดังทิพย์ ยืนอยู่ในอากาศ แต่ปากของท่านมีกลิ่น เหม็น หมู่หนอนพากันมาไชชอนอยู่ เมื่อก่อนท่านทำกรรมอะไรไว้? เปรตนั้นตอบว่า เมื่อก่อนข้าพเจ้าเป็นสมณะลามก มีวาจาชั่ว สำรวมกายเป็นปกติ ไม่ สำรวมปาก ผิวพรรณดังทองข้าพเจ้าได้แล้ว เพราะพรหมจรรย์นั้น แต่ ปากของข้าพเจ้าเหม็นเน่าเพราะกล่าววาจาส่อเสียด ข้าแต่ท่านพระนารทะ รูปของข้าพเจ้านี้ท่านเห็นเองแล้ว ท่านผู้ฉลาดอนุเคราะห์กล่าวไว้ว่า ท่านอย่าพูดส่อเสียดและอย่าพูดมุสา ถ้าท่านละคำส่อเสียดและคำมุสา แล้ว สำรวมด้วยวาจา ท่านจักเป็นเทพเจ้าผู้สมบูรณ์ด้วยสิ่งที่น่าใคร่. จบ ปูติมุขเปตวัตถุที่ ๓.