๕. ชัมพุกเถรคาถา

|๓๒๗.๒๘๓| ๕ ปญฺจปญฺญาส วสฺสานิ รโชชลฺลมธารยึ ภุญฺชนฺโต มาสิกภตฺตํ เกสมสฺสุํ อโลจยึ ฯ |๓๒๗.๒๘๔| เอกปาเทน อฏฺฐาสึ อาสนํ ปริวชฺชยึ สุกฺขคูถานิ จ ขาทึ อุทฺเทสญฺจ น สาทิยึ ฯ |๓๒๗.๒๘๕| เอตาทิสํ กริตฺวาน พหุํ ทุคฺคติคามินํ วุยฺหมาโน มโหเฆน พุทฺธํ สรณมาคมํ ฯ |๓๒๗.๒๘๖| สรณคมนํ ปสฺส ปสฺส ธมฺมสุธมฺมตํ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ ชมฺพุโก เถโร ฯ

เราเอาธุลีและฝุ่นทาตัวอยู่ ๕๕ ปี บริโภคอาหารเดือนละครั้ง ถอน ผมและหนวด ยืนอยู่ด้วยเท้าข้างเดียว งดเว้นการนั่ง กินคูถแห้ง ไม่ ยินดีอาหารที่เขาเชื้อเชิญ เราได้ทำบาปกรรมอันเป็นเหตุให้ไปสู่ทุคติเป็น อันมากเช่นนั้น ถูกโอฆะใหญ่พัดไปอยู่ ได้ถึงพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่ง ขอท่านจงดูสรณคมน์และความที่ธรรมเป็นธรรมอันดีเลิศ วิชชา ๓ เราได้ บรรลุแล้ว เราได้ทำกิจพระพุทธศาสนาเสร็จแล้ว.