๒. อุตตมาเถรีคาถา

|๔๓๑.๔๒| ๒ จตุกฺขตฺตุํ ปญฺจกฺขตฺตุํ วิหารา อุปนิกฺขมึ อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี ฯ |๔๓๑.๔๓| สา ภิกฺขุนึ อุปาคจฺฉึ ยา เม สทฺธายิกา อหุ สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย ฯ |๔๓๑.๔๔| ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน ยถา มํ อนุสาสิ สา สตฺตาหํ เอกปลฺลงฺเก นิสีทึ ปีติสุขมปฺปีตา ฯ อฏฺฐมิยา ปาเท ปสาเรสึ ตโมกฺขนฺธํ ปทาลิย ฯ อุตฺตมา ฯ

เรามีปกติไม่ยังจิตให้อยู่ในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบจิต ออกไปจาก วิหารสี่ห้าครั้ง เราเข้าไปหาพระภิกษุณีผู้มีวาจาอันเราพึงเชื่อถือได้ พระ- ภิกษุณีนั้นได้แสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุ แก่เรา เราฟัง ธรรมของท่านแล้ว ปฏิบัติตามโอวาทที่ท่านพร่ำสอน เป็นผู้เอิบอิ่ม ด้วยสุขอันเกิดจากปีติ นั่งอยู่โดยบัลลังก์อันเดียวตลอด ๗ วัน เราทำ ลายกองแห่งความมืดแล้ว จึงเหยียดเท้าออกในวันที่ ๘.