๓. จัมเปยยจริยา

๒๐อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพญานาค ชื่อว่าจัมเปยยกะ มีฤทธิ์มาก แม้ในกาลนั้น เราเป็นผู้ประพฤติธรรม เพียบพร้อมด้วยศีลวัตร

๒๑หมองูได้จับเราผู้ประพฤติธรรม รักษาอุโบสถ แล้วให้เล่นรำอยู่ใกล้ประตูพระราชวัง

๒๒หมองูนั้นคิดสีใด คือ สีเขียว สีเหลือง หรือสีแดง เราย่อมเปลี่ยนไปตามความคิดของเขา แปลงกายให้เหมือนที่เขาคิด

๒๓เราได้เนรมิตบก(คือแผ่นดิน)ให้เป็นน้ำบ้าง เนรมิตน้ำให้เป็นบกบ้าง ถ้าเราโกรธเคืองต่อหมองูนั้น ก็พึงทำเขาให้กลายเป็นเถ้าไปในพริบตา

๒๔ถ้าเราจักเป็นไปตามอำนาจจิต เราก็จักเสื่อมจากศีล เมื่อเราเสื่อมจากศีล ประโยชน์สูงสุดก็จะไม่สำเร็จ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๔๘} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๒. หัตถินาควรรค] ๔. จูฬโพธิจริยา

๒๕กายของเรานี้จงแตกไป จงกระจัดกระจายอยู่ ณ ที่นี้ เหมือนแกลบกระจัดกระจายอยู่ก็ตามเถิด เราไม่ควรทำลายศีล ฉะนี้แล จัมเปยยจริยาที่ ๓ จบ