๑๒. สุตโสมจริยา

๑๐๕อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพระเจ้าแผ่นดินนามว่าสุตโสม ถูกพระยาโปริสาทจับตัวไปได้ ระลึกถึงคำผัดเพี้ยนไว้กะพราหมณ์(โปริสาท) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๗๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๓. ยุธัญชยวรรค] ๑๓. สุวัณณสามจริยา

๑๐๖พระยาโปริสาทใช้เชือกร้อยฝ่ามือกษัตริย์ ๑๐๑ พระองค์ไว้แล้ว ทำกษัตริย์เหล่านั้นให้เมื่อยล้าแล้ว เมื่อต้องการจะทำพลีกรรมให้สำเร็จจึงนำเราเข้าไป

๑๐๗พระยาโปริสาทได้ถามเราว่า ท่านปรารถนาจะให้ปล่อยหรือ ถ้าท่านจะกลับมาหาเรา เราจักทำตามใจชอบของท่าน

๑๐๘เรารับคำพระยาโปริสาทนั้นว่า การกลับมาของเรามีปัญญาหรือ แล้วเข้าไปยังนครที่น่ารื่นรมย์ มอบราชสมบัติแล้ว ในกาลนั้น

๑๐๙เพราะเราระลึกถึงธรรมของสัตบุรุษ เป็นของเก่า อันพระชินเจ้าเป็นต้นเสพแล้ว ให้ทรัพย์แก่พราหมณ์แล้ว จึงเข้าไปหาพระยาโปริสาท

๑๑๐ในการกลับมายังสำนักของพระยาโปริสาทนั้น เราไม่มีความสงสัยว่าจักถูกฆ่าหรือไม่ เราตามรักษาสัจจวาจา ยอมสละชีวิตเข้าไปหาพระยาโปริสาท บุคคลมีสัจจะเสมอเราไม่มี นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล สุตโสมจริยาที่ ๑๒ จบ