๑๔. เอกราชจริยา

๑๑๔อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นพระราชา ปรากฏนามว่าเอกราช ครั้งนั้น เราอธิษฐานศีลที่บริสุทธิ์ยิ่ง ปกครองแผ่นดินใหญ่

๑๑๕สมาทานกุศลกรรมบถ ๑๐ ประการ ประพฤติโดยไม่มีเศษ สงเคราะห์มหาชนด้วยสังคหวัตถุ ๔ ประการ

๑๑๖เมื่อเราเป็นผู้ไม่ประมาทประโยชน์ในโลกนี้ และประโยชน์ในโลกหน้า ด้วยอาการอย่างนี้ พระเจ้าโกศลพระนามว่าทัพพเสน มาชิงเอานครของเราไป

๑๑๗ทรงทำข้าราชการ ชาวนิคม พร้อมด้วยทหาร ชาวชนบท ให้อยู่ในเงื้อมพระหัตถ์หมดแล้ว ตรัสสั่งให้ฝังเราเสียในหลุม @เชิงอรรถ : @ ดู สังคหวัตถุ ๔ ประการ คือ (๑) ทาน (๒) เปยยวัชชะ (๓) อัตถจริยา (๔) สมานัตตตา @(ที.ปา. (แปล) ๑๑/๓๑๓/๒๙๕) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๗๗๓} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก [๓. ยุธัญชยวรรค] รวมจริยาที่มีในวรรคนี้

๑๑๘เราเห็นหมู่อำมาตย์ที่แย่งชิงราชสมบัติ ที่มั่งคั่งภายในนครเราไป เหมือนบุตรที่รัก บุคคลมีเมตตาเสมอเราไม่มี นี้เป็นเมตตาบารมีของเรา ฉะนี้แล เอกราชจริยาที่ ๑๔ จบ