๘. ปาทปีฐิยเถราปทาน

๕๐พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ ผู้ประกอบด้วยพระกรุณา เป็นพระมหามุนี พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่ ทรงช่วยเหล่าสัตว์จำนวนมาก ให้ข้ามพ้น(วัฏฏสงสาร) แล้วก็เสด็จดับขันธปรินิพพาน

๕๑ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ใช้ให้คนทำตั่งสำหรับวางเท้าไว้ที่ใกล้พระแท่นสีหาสน์ ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

๕๒ข้าพเจ้าทำกุศลกรรมที่มีสุขเป็นผล มีสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบแต่กรรมดี ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

๕๓ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั้น เมื่อข้าพเจ้าผู้มีความเพียบพร้อมด้วยกรรมดี ก้าวเท้าไป ตั่งทองก็ผุดขึ้น(รองรับ)

๕๔นรชนเหล่าใดได้ยินคำว่าพระพุทธเจ้า นรชนเหล่านั้นนับว่าโชคดี การที่พวกเธอทำสักการะในพระพุทธเจ้า ผู้เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ได้สุขอันไพบูลย์ นับว่าเป็นลาภที่พวกเธอได้ดีแล้ว

๕๕แม้กรรมข้าพเจ้าก็ทำไว้ดีแล้ว ข้าพเจ้าประกอบการค้าขายไว้ดีแล้ว ข้าพเจ้าทำตั่งสำหรับวางเท้า(ถวาย) จึงได้ตั่งทองคำ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๘๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๔๕. วิเภทกิวรรค] ๘. ปาทปีฐิยเถราปทาน