๒. มหาวัจฉเถรคาถา

|๑๔๙.๑๒| ๒ ปญฺญาพลี สีลวตูปปนฺโน สมาหิโต ฌานรโต สตีมา ยทตฺถิยํ โภชนํ ภุญฺชมาโน กงฺเขถ กาลํ อิธ วีตราโคติ ฯ มหาวจฺโฉ เถโร ฯ

ภิกษุมีกำลังปัญญา สมบูรณ์ด้วยศีลและวัตร มีจิตตั้งมั่น ยินดีในฌาน มีสติ บริโภคโภชนะตามมีตามได้ มีราคะไปปราศแล้ว พึงหวังได้ ซึ่ง กาลปรินิพพานในศาสนานี้.