๘. โสณาเถรีคาถา

|๔๔๖.๑๐๒| ๘ ทส ปุตฺเต วิชายิตฺวา อสฺมึ รูปสมุสฺสเย ตโตหํ ทุพฺพลา ชิณฺณา ภิกฺขุนึ อุปสงฺกมึ ฯ |๔๔๖.๑๐๓| สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน เกเส เฉตฺวาน ปพฺพชึ ฯ |๔๔๖.๑๐๔| ตสฺสา เม สิกฺขมานาย ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ ปุพฺเพนิวาสํ ชานามิ ยตฺถ เม วุสิตํ ปุเร ฯ |๔๔๖.๑๐๕| อนิมิตฺตญฺจ ภาเวมิ เอกคฺคา สุสมาหิตา อนนฺตราวิโมกฺขาสึ อนุปาทาย นิพฺพุตา ฯ |๔๔๖.๑๐๖| ปญฺจกฺขนฺธา ปริญฺญาตา ติฏฺฐนฺติ ฉินฺนมูลกา ธิ ตวตฺถุ ชเร ชมฺเม นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว ฯ โสณา ฯ

ในรูปกายนี้ เราคลอดบุตร ๑๐ คน ต่อมาเป็นคนชราทุพพลภาพ จึง เข้าไปหาภิกษุณีรูปหนึ่ง ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา เราฟังธรรมของภิกษุณีนั้นแล้ว โกนผมออกบวช เมื่อ เราศึกษาอยู่ ได้ชำระทิพยจักษุให้บริสุทธิ์แล้ว รู้ระลึกชาติก่อนๆ ได้ อนึ่ง เราเป็นผู้มีจิตตั้งมั่น มีอารมณ์เป็นหนึ่ง เจริญอนิมิตสมาธิเป็น ผู้มีวิโมกข์เกิดแล้ว ในลำดับแห่งมรรคอันเลิศ เป็นผู้ดับแล้วโดยหาเชื้อ มิได้ ขันธ์ ๕ ที่เรากำหนดรู้ มีรากขาดแล้วตั้งอยู่ สิ่งที่ยังคงอยู่ก็คงมี อยู่ในกายที่คร่ำคร่าเลวทราม บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.