๑๑. สัปปเถรคาถา

|๓๓๓.๓๐๗| ๑๑ ยทา พลากา สุจิปณฺฑรจฺฉทา กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา ปเลหิติ อาลยมาลเยสินี ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ |๓๓๓.๓๐๘| ยทา พลากา สุวิสุทฺธปณฺฑรา กาฬสฺส เมฆสฺส ภเยน ตชฺชิตา ปริเยสติ เลณมเลณทสฺสินี ตทา นที อชกรณี รเมติ มํ ฯ |๓๓๓.๓๐๙| กนฺนุ ตตฺถ น รเมนฺติ ชมฺพุโย อุภโต ตหึ โสเภนฺติ อาปคากูลํ มหาเลณสฺส ปจฺฉโต ฯ |๓๓๓.๓๑๐| ตามตมทสงฺฆสุปฺปหีนา เภกา มนฺทวตี ปนาทยนฺติ ฯ นาชฺช คิรินทีหิ วิปฺปวาสสมโย เขมา อชกรณี สิวา สุรมฺมาติ ฯ สปฺปโก เถโร ฯ

เมื่อใด นกยางทั้งหลายมีขนอันขาวสะอาด ถูกความกลัวต่อเมฆคุกคาม แล้ว ปรารถนาจะหลบซ่อนอยู่ในรัง บินเข้าไปสู่รัง เมื่อนั้น แม่น้ำ อชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี เมื่อใดนกยางมีขนขาวสะอาดดี ถูกความ กลัวต่อเมฆดำคุกคามแล้ว ไม่เห็นที่หลบลี้ จึงแสวงหาที่หลบลี้ เมื่อนั้น แม่น้ำอชกรณีย่อมยังเราให้ยินดี ต้นหว้าทั้งหลายทั้งสองข้าง แห่งแม่น้ำอชกรณี ทำฝั่งแม่น้ำข้างหลังแห่งถ้ำใหญ่ของเราให้งาม จะไม่ ยังสัตว์อะไรให้ยินดีในที่นั้นได้เล่า กบทั้งหลายมีปัญญาน้อย พ้นดีแล้ว จากหมู่แห่งงูมีพิษและงูไม่มีพิษ พากันร้องด้วยเสียงอันไพเราะ วันนี้เป็น สมัยที่อยู่ปราศจากภูเขาและแม่น้ำก็หามิได้ แม่น้ำอชกรณีนี้เป็นแม่น้ำ ปลอดภัย เป็นแม่น้ำเกษมสำราญรื่นรมย์ดี.