๔. โปสิยเถรคาถา

|๑๗๑.๓๔| ๔ อนาสนฺนวรา เอตา นิจฺจเมว วิชานตา คามา อรญฺญมาคมฺม ตโต เคหํ อุปาวิสึ ตโต อุฏฺฐาย ปกฺกามึ อนามนฺเตตฺวา โปสิโยติ ฯ โปสิโย เถโร ฯ

หญิงเหล่านี้ดีแต่เมื่อยังไม่เข้าไปใกล้ เมื่อเข้าไปใกล้ นำความ ฉิบหายมาให้เป็นนิตย์ทีเดียว เราเดินออกจากป่ามาสู่บ้าน เข้าไปสู่ เรือนแห่งญาติแล้ว ไม่ได้อำลาใครๆ ออกจากเรือนนั้นหนีมาแล้ว.