๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา

๒๓๔สมณะทั้งหลายเหล่าใด กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น ผู้ยืนอยู่ที่ประตูถ้ำ (เทวดา เมื่อจะประกาศเรื่องที่พระเถระมาให้สงฆ์ทราบ จึงได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า)

๒๓๕สมณะทั้งหลายเหล่าใด กล่าวธรรมได้อย่างวิจิตร เป็นพหูสูต เป็นชาวเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะนี้เป็นภิกษุรูปหนึ่ง ในภิกษุเหล่านั้น มายืนอยู่ที่ประตูถ้ำได้ ดุจลมพัดมา (พระเถระพยากรณ์พระอรหัตด้วยคาถานี้ว่า)

๒๓๖ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยอาการเหล่านี้ คือ ด้วยการรบดี การบูชาดี การชนะสงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์ประจำ