๖. เสนกเถรคาถา

|๓๒๘.๒๘๗| ๖ สฺวาคตํ วต เม อาสิ คยายํ คยผคฺคุยา ยํ อทฺทสาสึ สมฺพุทฺธํ เทเสนฺตํ ธมฺมมุตฺตมํ |๓๒๘.๒๘๘| มหปฺปภํ คณาจริยํ อคฺคปฺปตฺตํ วินายกํ สเทวกสฺส โลกสฺส ชินํ อตุลทสฺสนํ |๓๒๘.๒๘๙| มหานาคํ มหาวีรํ มหาชุติมนาสวํ สพฺพาสวปริกฺขีณํ สตฺถารมกุโตภยํ ฯ |๓๒๘.๒๙๐| จิรสงฺกิลิฏฺฐํ วต มํ ทิฏฺฐิสนฺทานสนฺธิตํ วิโมจยิ โส ภควา สพฺพคนฺเถหิ เสนกนฺติ ฯ เสนโก เถโร ฯ

การที่เราได้มา ณ ที่ใกล้ท่าคยาในเดือนผัคคุณมาสนี้ เป็นการมาดีแล้ว หนอ เพราะได้เห็นพระผู้มีพระภาค ผู้ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เอง ผู้แสดงธรรมอันสูงสุด มีพระรัศมีมาก เป็นพระคณาจารย์ ถึงความเป็น ผู้เลิศ เป็นนายกวิเศษของมนุษยโลก พร้อมทั้งเทวโลก ผู้ชนะมาร ผู้มีการเห็นหาสิ่งจะเปรียบมิได้ มีอานุภาพมาก เป็นมหาวีรบุรุษผู้รุ่งเรือง ใหญ่ ไม่มีอาสวะ สิ้นอาสวะทั้งปวง เป็นศาสดาของเทวดาและมนุษย์ ไม่มีภัยแต่ที่ไหน พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้น ทรงปลดเปลื้องเรา ผู้มีนามว่าเสนกะ ผู้เศร้าหมองมาแล้วนาน มีสันดานประกอบด้วยมิจฉา ทิฏฐิ จากกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวง.