๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

๓๘๑ข้าวเปลือกเขาเก็บไว้ในฉาง ข้าวสาลีก็ยังอยู่ในลาน ข้าพเจ้าไม่ได้ก้อนข้าว บัดนี้ยังจะทำอย่างไร (พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

๓๘๒ท่านเลื่อมใสแล้ว จงระลึกถึงพระพุทธเจ้า ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้ จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้วเบิกบานใจเนืองๆ

๓๘๓ท่านเลื่อมใสแล้ว จงระลึกถึงพระธรรม ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้ จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนืองๆ

๓๘๔ท่านเลื่อมใสแล้ว จงระลึกถึงพระสงฆ์ ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้ จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนืองๆ (มารกล่าวว่า)

๓๘๕ท่านอยู่กลางแจ้ง ตลอดราตรีที่เย็น ซึ่งเป็นฤดูหนาวเหล่านี้ ท่านอย่าได้ถูกความหนาวรบกวน เบียดเบียนเลย นิมนต์เข้าวิหารซึ่งมีบานประตูหน้าต่างมิดชิดเถิด {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๐๕} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๖. ฉักกนิบาต] ๓. มหานาคเถรคาถา (พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

๓๘๖เราจะสัมผัสอัปปมัญญาทั้งสี่ และจะมีความสุข อยู่ด้วยอัปปมัญญาเหล่านั้น เราจะอยู่อย่างไม่หวั่นไหว ไม่เดือดร้อน เพราะความหนาวอยู่ ๓. มหานาคเถรคาถา ภาษิตของพระมหานาคเถระ (พระมหานาคเถระได้กล่าว ๖ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

๓๘๗ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ผู้นั้น ย่อมเสื่อมจากพระสัทธรรม เหมือนปลาในน้ำน้อย

๓๘๘ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ผู้นั้น ไม่งอกงามในพระสัทธรรม เหมือนพืชเน่าในไร่นา

๓๘๙ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ผู้นั้น ย่อมอยู่ห่างไกลจากนิพพาน ในพระศาสนาของพระศาสดาผู้เป็นพระธรรมราชา

๓๙๐ผู้ใดมีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย ผู้นั้น ย่อมไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม เหมือนปลาในน้ำมาก @เชิงอรรถ : @ อัปปมัญญา ๔ คือ พรหมวิหาร ๔ (๑. เมตตา ความรักใคร่ปรารถนาดีอยากให้เขามีความสุข ๒. กรุณา @ความสงสารคิดช่วยให้พ้นทุกข์ ๓. มุทิตา ความยินดีในเมื่อผู้อื่นมีสุข ๔. อุเบกขา ความมีใจเป็นกลาง ไม่ @เอนเอียงเพราะรักเพราะชัง) ที่ชื่อว่าอัปปมัญญาเพราะแผ่ไปโดยไม่มีประมาณในสัตว์ในบุคคล ไม่จำกัดขอบเขต @(ขุ.เถร.อ. ๒/๓๘๖/๙๘) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๐๖}