๙. เชนตปุโรหิตปุตตเถรคาถา

๔๒๓เราเป็นผู้มัวเมาด้วยความเมาเพราะชาติสกุล โภคะ อิสริยยศ ทรวดทรง ผิวพรรณและรูปร่าง เราได้ประพฤติมัวเมาด้วยความเมาอย่างอื่นอีก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๑๒} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๖. ฉักกนิบาต] ๑๐. สุมนเถรคาถา

๔๒๔เราเป็นคนโง่ ถูกอติมานะกำจัด มีใจกระด้างจัด ชูมานะดุจธง จึงไม่สำคัญใครๆ ว่า เสมอกับตนและยิ่งกว่าตน

๔๒๕กระด้างเพราะมานะ ไม่เอื้อเฟื้อ จึงไม่ยอมกราบไหว้ใครๆ แม้เป็นมารดา บิดา และแม้ผู้อื่นที่ควรเคารพ

๔๒๖เราได้พบพระศาสดาผู้ทรงแนะนำ เลิศประเสริฐสูงสุดกว่าสารถีทั้งหลาย ทรงรุ่งเรืองอยู่ดุจพระอาทิตย์ มีภิกษุสงฆ์แวดล้อม

๔๒๗จึงมีใจเลื่อมใส ละทิ้งมานะและความมัวเมาแล้ว กราบไหว้พระศาสดาผู้สูงสุดกว่าสัตว์ทุกหมู่เหล่าด้วยเศียรเกล้า

๔๒๘ความถือตัวว่าดีกว่าเขา และความถือตัวว่าเลวกว่าเขา เราละถอนได้เด็ดขาดแล้ว อัสมิมานะเราก็ตัดขาดแล้ว มานะทุกอย่างเราก็ทำลายเสียแล้ว