๔. จูฬปันถกเถรคาถา

๕๕๗เมื่อก่อน เราได้มีญาณคติเกิดช้า เราจึงถูกดูหมิ่น ทั้งพี่ชาย ก็ได้ขับไล่เราว่า เจ้าจงกลับไปบ้านเดี๋ยวนี้

๕๕๘เรานั้นถูกขับไล่แล้ว ยังมีความเยื่อใยในพระศาสนาอยู่ จึงได้ไปยืนเสียใจใกล้ซุ้มประตูสังฆารามนั้น {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๓๖} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๐. ทสกนิบาต] ๔. จูฬปันถกเถรคาถา

๕๕๙พระผู้มีพระภาคได้เสด็จมา ณ ที่นั้น ทรงลูบศีรษะเรา ทรงจับแขนเรา พาเข้าไปสู่สังฆาราม

๕๖๐พระศาสดาทรงอนุเคราะห์เรา ได้ทรงประทานผ้าเช็ดพระบาท ด้วยรับสั่งว่า เธอจงอธิษฐานผ้าที่สะอาดนี้ให้มั่นคง ณ ที่สมควร

๕๖๑เราฟังพระดำรัสของพระองค์ ยังยินดีอยู่ในพระศาสนา ได้ทำสมาธิให้เกิดเพื่อบรรลุประโยชน์สูงสุด

๕๖๒เรารู้ถึงขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

๕๖๓ปันถกเถระเนรมิตตนหนึ่งพัน นั่งในอัมพวันที่น่ารื่นรมย์ จนถึงเวลาเขามานิมนต์

๕๖๔ลำดับนั้น พระศาสดาทรงใช้ทูต ให้ไปบอกเวลาฉันอาหารแก่เรา เมื่อทูตบอกเวลาฉันแล้ว เราก็ได้เหาะไปเฝ้า

๕๖๕ถวายบังคมพระยุคลบาทพระศาสดาแล้ว นั่ง ณ ที่สมควร ทีนั้น พระศาสดาทรงรับรองเราผู้ถวายบังคมแล้วนั่งอยู่

๕๖๖ปันถกเถระเป็นผู้ควรบูชาของชาวโลกทั้งมวล เป็นผู้ควรรับของที่เขานำมาบูชา เป็นเนื้อนาบุญของหมู่มนุษย์ ได้รับทักษิณาแล้ว {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๓๗}