๔. อัฑฒกาสีเถรีคาถา

|๔๒๓.๒๕| ๔ ยาว กาสิชนปโท สุงฺโก เม ตตฺตโก อหุ ตํ กตฺวา นิคโม อคฺฆํ อคฺเฆนคฺฆํ ฐเปสิ มํ ฯ |๔๒๓.๒๖| อถ นิพฺพินฺทหํ รูเป นิพฺพินฺทญฺจ วิรชฺชหํ มา ปุน ชาติสํสารํ สนฺธาเวยฺยํ ปุนปฺปุนํ ติสฺโส วิชฺชา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ อฑฺฒกาสี ฯ

กาสีชนบทมีประมาณเท่าใด ส่วนของเราได้มีแล้วประมาณเท่านั้น ชาวนิคมกำหนดราคา แคว้นกาสีไว้แล้ว ตั้งราคาเราไว้ครึ่งราคาแคว้นกาสี ภายหลังเราเบื่อหน่ายในรูป เบื่อหน่ายจึงคลายกำหนัด ไม่พึงแล่นไปสู่ ชาติสงสารอีกบ่อยๆ วิชชา ๓ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของ พระพุทธเจ้าเราก็ทำเสร็จแล้ว.