๔. ทันถิกาเถรีคาถา

|๔๓๓.๔๘| ๔ ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต นาคํ โอคาหมุตฺติณฺณํ นทีตีรมฺหิ อทฺทสํ ฯ |๔๓๓.๔๙| ปุริโส องฺกุสมาทาย เทหิ ปาทนฺติ ยาจติ นาโค ปสารยิ ปาทํ ปุริโส นาคมารุหิ ฯ |๔๓๓.๕๐| ทิสฺวา อทนฺตํ ทมิตํ มนุสฺสานํ วสํ คตํ ตโต จิตฺตํ สมาเธมิ ขลุ ตาย วนํ คตา ฯ ทนฺติกา ฯ

เราออกจากที่พักในกลางวันบนภูเขาคิชฌกูฏ ได้เห็นช้างลงสู่แม่น้ำ แล้วขึ้นจากแม่น้ำนั้น ที่ฝั่งแม่น้ำจันทรภาคา นายหัตถาจารย์ถือขอแล้ว ให้สัญญาว่า จงเหยียดเท้าออก ช้างเหยียดเท้าออกแล้ว นายหัตถาจารย์ จึงขึ้นช้างนั้น เราเห็นช้างนั้นผู้ไม่เคยได้รับการฝึก ครั้นนายหัตถาจารย์ ฝึกแล้ว เป็นสัตว์ตกอยู่ในอำนาจของมนุษย์ทั้งหลาย ภายหลังแต่การเห็น ช้างนั้นแล้ว เราจึงไปสู่ป่า ยังจิตให้เป็นสมาธิ เพราะกิริยานั้นเป็นเหตุ.