๒. วิมลาเถรีคาถา

๗๒เรามัวเมาด้วยผิวพรรณ รูปสมบัติ ความสวยงาม บริวารยศ และเป็นผู้มีจิตกระด้างอย่างยิ่ง ด้วยความเป็นสาว ดูหมิ่นหญิงอื่น @เชิงอรรถ : @ หญิงแพศยา หรือหญิงโสเภณี (ขุ.เถรี.อ. ๗๒/๙๘) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๕๖๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา [๕. ปัญจกนิบาต] ๓. สีหาเถรีคาถา

๗๓ประดับร่างกายนี้ให้วิจิตรงดงามสำหรับลวงชายโง่ ได้ยืนอยู่ที่ประตูเรือนหญิงแพศยา ดุจนายพรานเนื้อวางบ่วงดักเนื้อไว้

๗๔เราอวดเครื่องประดับต่างๆ เป็นอันมาก และอวดอวัยวะที่ควรปกปิดให้ปรากฏ กระซิกกระซี้ ได้ทำมายาหลายอย่างให้ชายจำนวนมากลุ่มหลง

๗๕วันนี้ เรานั้นปลงผมห่มผ้าสังฆาฏิ บวช เที่ยวบิณฑบาต แล้วมานั่งอยู่ที่โคนต้นไม้ ได้ฌานที่ไม่มีวิตก

๗๖ได้ตัดกิเลสเป็นเหตุเกาะเกี่ยว ทั้งที่เป็นของทิพย์และของมนุษย์ได้ทั้งหมด ทำอาสวะทั้งปวงให้สิ้นไป เป็นผู้เย็น ดับสนิทแล้ว ๓. สีหาเถรีคาถา ภาษิตของพระสีหาเถรี พระสีหาเถรี(ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

๗๗เมื่อก่อน เราได้ถูกกามราคะเบียดเบียน มีจิตฟุ้งซ่าน บังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้ เพราะไม่ทำไว้ในใจโดยแยบคาย