๗. สกุลาเถรีคาถา

|๔๔๕.๙๗| ๗ อคารสฺมึ วสนฺตีหํ ธมฺมํ สุตฺวาน ภิกฺขุโน อทฺทสํ วิรชํ ธมฺมํ นิพฺพานํ ปทมจฺจุตํ ฯ |๔๔๕.๙๘| สาหํ ปุตฺตํ ธีตรญฺจ ธนธญฺญญฺจ ฉฑฺฑิย เกเส เฉทาปยิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ |๔๔๕.๙๙| สิกฺขมานา อหํ สนฺตี ภาเวนฺตี มคฺคมญฺชสํ ปหาสึ ราคโทสญฺจ ตเทกฏฺเฐ จ อาสเว ฯ |๔๔๕.๑๐๐| ภิกฺขุนี อุปสมฺปชฺช ปุพฺพชาติมนุสฺสรึ ทิพฺพจกฺขุํ วิโสธิตํ วิมลํ สาธุภาวิตํ ฯ |๔๔๕.๑๐๑| สงฺขาเร ปรโต ทิสฺวา เหตุชาเต ปโลกิเน ปหาสึ อาสเว สพฺเพ สีติภูตมฺหิ นิพฺพุตา ฯ สกุลา ฯ

เมื่อเรายังอยู่ในเรือน ได้ฟังธรรมของภิกษุรูปหนึ่ง ได้เห็นนิพพาน อันเป็นธรรมปราศจากธุลี เป็นทางเครื่องถึงความสุข ไม่จุติต่อไป เราจึงละบุตร ธิดา ทรัพย์ และธัญชาติ โกนผมออกบวชเป็นบรรพชิต เราศึกษาทางสงบใจอยู่ เจริญมรรคชั้นสูง จึงละราคะ โทสะ และ อาสวะทั้งหลายอันกล้าแข็งกว่าราคะโทสะนั้นได้ เราอุปสมบทเป็น ภิกษุณีแล้ว ระลึกถึงชาติก่อนได้ ชำระทิพยจักษุให้บริสุทธิ์หมดมลทิน อบรมแล้วด้วยดี เราเห็นสังขารทั้งหลาย โดยความเป็นอนัตตา เป็น ของเกิดแต่เหตุ มีอันทรุดโทรมไปเป็นสภาพ แล้วละอาสวะทั้งปวง เป็นผู้มีความเย็นใจ ดับสนิทแล้ว.