๒. กัสสปมันทิยชาดก

๔๕ท่านพ่อกัสสปะ แม้เด็กหนุ่มจะด่าว่าบ้าง ทุบตีบ้าง เพราะยังเป็นวัยรุ่น บัณฑิตผู้ฉลาดย่อมอดทน อดกลั้น ความผิดทั้งหมดนั้นที่เด็กวัยรุ่นทำ

๔๖แม้ถ้าบัณฑิตทั้งหลายวิวาทกันก็ประสานกันได้โดยเร็ว ส่วนคนพาลแตกกันเหมือนภาชนะดิน พวกเขาระงับเวรกันไม่ได้เลย

๔๗คนที่รู้โทษที่ตนล่วงเกินแล้ว และคนที่รู้จักการให้อภัย ทั้ง ๒ คนนั้นจะสมัครสมานกันยิ่งขึ้น ความสนิทสนมของพวกเขาย่อมไม่เสื่อมคลาย

๔๘ผู้ใดเมื่อชนเหล่าอื่นล่วงเกินกัน เขาสามารถประสานชนเหล่านั้นได้ด้วยตัวเอง ผู้นั้นแหละเป็นผู้ยอดเยี่ยม เป็นผู้นำภาระไป เป็นผู้ทรงธุระไว้ได้ กัสสปมันทิยชาดกที่ ๒ จบ