๒. ทุททุภายชาดก

๘๕ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน ข้าพเจ้าอยู่ที่ใด ที่นั้นมีเสียงดังสนั่น แม้ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่า เสียงดังสนั่นนั้นเป็นเสียงอะไร (พระศาสดาตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

๘๖กระต่ายได้ยินเสียงผลมะตูมหล่นเสียงดังสนั่นก็วิ่งหนีไป ฝูงสัตว์ฟังคำของกระต่ายก็กลัวตัวสั่น

๘๗พวกคนโง่เขลายังไม่ทันรู้เรื่องแจ่มแจ้ง ฟังคนอื่นโจษขาน ก็พากันตื่นตระหนก พวกเขาเชื่อคนอื่นง่าย

๘๘ส่วนคนเหล่าใดเป็นนักปราชญ์ เพียบพร้อมด้วยศีลและปัญญา ยินดีในความสงบ และเว้นไกลจากการกระทำชั่ว คนเหล่านั้นหาเชื่อคนอื่นง่ายไม่ ทุททุภายชาดกที่ ๒ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๗๔}