๑๑. ปูติมังสชาดก

๙๖นี่เพื่อนหญิง การมองดูของสุนัขจิ้งจอกปูติมังสะ ฉันไม่พอใจเลย ควรละเว้นให้ห่างไกลจากสหายเช่นนี้ (สุนัขจิ้งจอกตัวผู้กล่าวว่า)

๙๗แม่เวณีนี้บ้า ยกย่องเพื่อนหญิงต่อหน้าผัว ย่อมซบเซาถึงแม่แพะตัวที่มาแล้วกลับไป (สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวว่า)

๙๘นี่สหาย ท่านซิบ้า โง่เขลาขาดปัญญาพิจารณา ทำลวงว่าตาย แต่กลับชะเง้อมอง โดยกาลอันไม่สมควร (พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

๙๙บัณฑิตไม่ควรจะเพ่งมองในกาลอันไม่สมควร ควรจะเพ่งมองในกาลอันสมควร ผู้ที่เพ่งมองในกาลอันไม่สมควรย่อมซบเซา เหมือนสุนัขจิ้งจอกชื่อปูติมังสะ (สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวกับแม่แพะว่า)

๑๐๐เพื่อนหญิง ขอให้รักของเราจงมีเหมือนเดิมเถิด ขอเธอจงให้ความชื่นใจแก่ฉัน ผัวของฉันกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาแล้ว เธอควรไปเยี่ยมเยียนถามทุกข์สุขเถิด (แม่แพะกล่าวว่า)

๑๐๑เพื่อนหญิง ขอความรักของเธอจงมีเหมือนเดิมเถิด ฉันจะให้ความชื่นใจแก่เธอ ฉันจะไปพร้อมกับบริวารจำนวนมาก ขอเธอจงทำอาหารไว้เถิด {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๓๑๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๙. นวกนิบาต] ๑๒. ทัททรชาดก (๔๓๘) (สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวว่า)

๑๐๒บริวารของเธอที่ฉันจะทำอาหารให้กิน เป็นสัตว์ชนิดไหน ทั้งหมดมีชื่อว่าอย่างไร ฉันถามถึงสัตว์เหล่านั้นแล้ว ขอเธอจงบอก (แม่แพะกล่าวว่า)

๑๐๓บริวารของฉันเป็นเช่นนี้ คือ สุนัขชื่อมาลิยะ จตุรักขะ ปิงคิยะ และชัมพุกะ เธอจงทำอาหารเพื่อพวกเขา (สุนัขจิ้งจอกตัวเมียกล่าวว่า)

๑๐๔เมื่อเธอออกจากถ้ำไป แม้สิ่งของก็จะสูญหาย ฉันจะแจ้งข่าวความสุขสบายแก่เพื่อนเอง เธออยู่ที่นี้แหละ อย่าไปเลย ปูติมังสชาดกที่ ๑๑ จบ