๑. กาฬุทายีเถรคาถา

๓๗๐|๓๗๐.๕๒๗| ๑ องฺคาริโนทานิ ทุมา ภทนฺเต ผเลสิโน ฉทนํ วิปฺปหาย เต อจฺจิมนฺโตว ปภาสยนฺติ สมโย มหาวีร ภคี รสานํ ฯ |๓๗๐.๕๒๘| ทุมานิ ผุลฺลานิ มโนรมานิ สมนฺตโต สพฺพทิสา ปวนฺติ ปตฺตํ ปหาย ผลมาสสานา กาโล อิโต ปกฺกมนาย วีร ฯ |๓๗๐.๕๒๙| เนวาติสีตํ น ปนาติอุณฺหํ สุขา อุตุ อทฺธนิยา ภทนฺเต ปสฺสนฺตุ ตํ สากิยา โกฬิยา จ ปจฺฉามุขํ โรหิณิยํ ตรนฺตํ ฯ |๓๗๐.๕๓๐| อาสาย กสเต เขตฺตํ พีชํ อาสาย วปฺปติ อาสาย วาณิชา ยนฺติ สมุทฺทํ ธนหารกา ฯ ยาย อาสาย ติฏฺฐามิ สา เม อาสา วิปจฺจตุ ฯ |๓๗๐.๕๓๑| ปุนปฺปุนญฺเจว วปนฺติ พีชํ ปุนปฺปุนํ วสฺสติ เทวราชา ปุนปฺปุนํ เขตฺตํ กสนฺติ กสฺสกา ปุนปฺปุนํ ธญฺญมุเปติ รฏฺฐํ ฯ |๓๗๐.๕๓๒| ปุนปฺปุนํ ยาจนกา จรนฺติ ปุนปฺปุนํ ทานปตี ททนฺติ ปุนปฺปุนํ ทานปตี ททิตฺวา ปุนปฺปุนํ สคฺคมุเปนฺติ ฐานํ ฯ |๓๗๐.๕๓๓| ธีโร หเว สตฺตยุคํ ปุเนติ ยสฺมึ กุเล ชายติ ภูริปญฺโญ มญฺญามหํ สกฺกติ เทวเทโว ตยา หิ ชาโต มุนิ สจฺจนาโม ฯ |๓๗๐.๕๓๔| สุทฺโธทโน นาม ปิตา มเหสิโน พุทฺธสฺส มาตา ปน มายา มเหสี ยา โพธิสตฺตํ ปริหริย กุจฺฉินา กายสฺส เภทา ติทิวสฺมิ โมทติ ฯ |๓๗๐.๕๓๕| สา โคตมี กาลกตา อิโต จุตา ทิพฺเพหิ กาเมหิ สมงฺคิภูตา สา โมทติ กามคุเณหิ ปญฺจหิ ปริวาริตา เทวคเณหิ เตหิ ฯ |๓๗๐.๕๓๖| พุทฺธสฺส ปุตฺโตมฺหิ อสยฺหสาหิโน องฺคีรสสฺสปฺปฏิมสฺส ตาทิโน ปิตุ ปิตา มยฺหํ ตุวํสิ สกฺก ธมฺเมน เม โคตม อยฺยโกสีติ ฯ กาฬุทายี เถโร ฯ