๕. มณิสูกรชาดก

ทริยา สตฺต วสฺสานิ ตึสมตฺตา วสามเส หญฺญาม มณิโน อาภํ อิติ โน มนฺติตํ อหุ ฯ

พวกข้าพเจ้าประมาณ ๓๐ ตัว อาศัยอยู่ในถ้ำแก้วมณี ๗ ปี ได้ปรึกษา กันว่า จะช่วยกันกำจัดแสงแก้วมณีให้เศร้าหมอง.

ยาวตา มณิ ฆํสาม ภิยฺโย โวทายเต มณิ อิทญฺจิทานิ ปุจฺฉาม กึ กิจฺจํ อิธ มญฺญสิ ฯ

พวกข้าพเจ้าช่วยกันเสียดสีแก้วมณี แก้วมณีกลับมีสีสุกใสขึ้นกว่าเก่า บัดนี้ พวกข้าพเจ้าขอถามท่านถึงเหตุนั้น ท่านย่อมสำคัญกิจในเรื่องนี้ อย่างไร?

อยํ มณิ เวฬุริโย อกาโจ วิมโล สุโภ นาสฺส สกฺกา สิรึ หนฺตุํ อปกฺกมถ สูกราติ ฯ มณิสูกรชาตกํ ปญฺจมํ ฯ ---------

ดูกรหมูทั้งหลาย แก้วไพฑูรย์นี้ เป็นของแข็ง งามผ่องใส ใครๆ ไม่ สามารถจะกำจัดแก้วไพฑูรย์นั้นให้เศร้าหมองได้เลย ท่านทั้งหลายจงพา กันหลีกหนีไปอยู่ที่อื่นเสียเถิด. จบ มณิสูกรชาดกที่ ๕.