๑. ภัทรฆฏเภทกชาดก

สพฺพกามททํ กุมฺภํ กูฏํ ลทฺธาน ธุตฺตโก ยาว นํ อนุปาเลติ ตาว โส สุขเมธติ ฯ

นักเลงได้หม้อสารพัดนึกอันเป็นยอดทรัพย์ใบหนึ่ง ยังรักษาหม้อนั้นไว้ ได้ตราบใด เขาก็จะได้รับความสุขอยู่ตราบนั้น.

ยทา มตฺโต จ ทิตฺโต จ ปมาทา กุมฺภมพฺภิทา ตโต นคฺโค จ โปตฺโถ จ ปจฺฉา พาโล วิหญฺญติ ฯ

เมื่อใด เขาประมาท และเย่อหยิ่ง ได้ทำลายหม้อให้แตก เพราะความ ประมาท เมื่อนั้น ก็เป็นคนเปลือย และนุ่งผ้าเก่า เป็นคนโง่เขลา ย่อม เดือดร้อนในภายหลัง.

เอวเมว ธนํ ลทฺธา ปมตฺโต ปริภุญฺชติ ปจฺฉา ตปติ ทุมฺเมโธ กูฏํ ภิตฺวาว ธุตฺตโกติ ฯ ภทฺรฆฏเภทกชาตกํ ปฐมํ ฯ ---------

คนผู้ประมาทโง่เขลา ได้ทรัพย์มาแล้วย่อมใช้สอย จะต้องเดือดร้อนใน ภายหลัง เหมือนนักเลงทุบหม้อยอดทรัพย์เสีย ฉะนั้น. จบ ภัทรฆฏเภทกชาดกที่ ๑.