๖. เกสวชาดก

มนุสฺสินฺทํ ชหิตฺวาน สพฺพกามสมิทฺธินํ กถํ นุ ภควา เกสิ กปฺปสฺส รมติ อสฺสเม ฯ

เป็นอย่างไรหนอ เกสวะดาบสผู้ควรบูชาของข้าพเจ้าทั้งหลายจึงละความ เป็นพระเจ้าพาราณสีผู้เป็นจอมมนุษย์ ซึ่งสามารถให้สำเร็จประสงค์ทุก อย่างทุกประการ แล้วมายินดีอยู่ในอาศรมของกัปปดาบส?

สาธูนิ รมณียานิ สนฺติ วกฺขา มโนรมา สุภาสิตานิ กปฺปสฺส นารท รมยนฺติ มํ ฯ

ดูกรนารทอำมาตย์ หมู่ไม้อันน่ารื่นรมย์ใจ มีอยู่ ถ้อยคำของกัปปดาบส เป็นสุภาษิต ไพเราะ น่ารื่นรมย์ใจ ยังอาตมาให้ยินดี.

สาลีนํ โอทนํ ภุญฺเช สุจิมํสูปเสจนํ กถํ สามากนิวารํ อโลณํ ฉาทยนฺติ ตํ ฯ

พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสุกสาลีที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาด ไฉนข้าวฟ่างและ ลูกเดือยอันหารสมิได้เลย จึงทำให้พระคุณเจ้ายินดีได้เล่า.

สาธุํ วา ยทิวาสาธุํ อปฺปํ วา ยทิวา พหุํ วิสฺสตฺโถ ยตฺถ ภุญฺเชยฺย วิสฺสาสปรมา รสาติ ฯ เกสวชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ ---------

ของบริโภคจะดีหรือไม่ดีก็ตาม จะน้อยหรือมากก็ตาม บุคคลใดคุ้นเคย กันแล้ว จะพึงบริโภค ณ ที่ใด การบริโภค ณ ที่นั้นแหละดี เพราะรส ทั้งหลาย มีความคุ้นเคยกันเป็นยอดเยี่ยม. จบ เกสวชาดกที่ ๖.