๑. วรรณาโรหชาดก

วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ สุพาหุ น มยา เสยฺโย สุทาโฐ อิติ ภาสสิ ฯ

ท่านผู้มีเขี้ยวงามกล่าวว่า เสือโคร่งชื่อสุพาหุนี้ มีลักษณะ วรรณะ ชาติ กำลังกาย และกำลังความเพียร ไม่ประเสริฐไปกว่าเรา.

วณฺณาโรเหน ชาติยา พลนิกฺกมเนน จ สุทาโฐ น มยา เสยฺโย สุพาหุ อิติ ภาสสิ ฯ

เสือโคร่งชื่อสุพาหุกล่าวว่า ราชสีห์ผู้มีเขี้ยวงาม มีลักษณะ วรรณะ ชาติ กำลังกาย และกำลังความเพียร ไม่ประเสริฐไปกว่าเรา.

เอวญฺเจ มํ วิหรนฺตํ สุพาหุ สมฺม ทุพฺภสิ นทานาหํ ตยา สทฺธึ สํวาสมภิโรจเย ฯ

แนะเพื่อนสุพาหุ ถ้าท่านจะประทุษร้ายเราผู้อยู่กับท่านอย่างนี้ บัดนี้ เราก็ไม่พึงยินดีอยู่ร่วมกับท่านต่อไป.

โย ปเรสํ วจนานิ สทฺทเหถ ยถาตถํ ขิปฺปํ ภิชฺเชถ มิตฺตสฺมึ เวรญฺจ ปสเว พหุํ ฯ

ผู้ใดเชื่อฟังคำของคนอื่นตามที่เป็นจริง ผู้นั้นต้องพลันแตกจากมิตร และต้องประสบเวรเป็นอันมาก.

น โส มิตฺโต โย สทา อปฺปมตฺโต เภทาสงฺกี รนฺธเมวานุปสฺสี ยสฺมิญฺจ เสติ อุรสีว ปุตฺโต สเว มิตฺโต โย อเภชฺโช ปเรภีติ ฯ วณฺณาโรหชาตกํ ปฐมํ ฯ

ผู้ใดไม่ประมาททุกขณะ มุ่งความแตกร้าว คอยแต่จับความผิด ผู้นั้น ไม่ชื่อว่าเป็นมิตร ส่วนผู้ใดอันคนอื่นยุให้แตกกันไม่ได้ ไม่มีความรังเกียจ มิตร นอนอยู่อย่างปลอดภัย เหมือนบุตรนอนแอบอกมารดา ฉะนั้น ผู้นั้นนับว่าเป็นมิตรแท้. จบ วรรณาโรหชาดกที่ ๑.