๔. จุลลธนุคคหชาดก

สพฺพํ ภณฺฑํ สมาทาย ปารํ ติณฺโณสิ พฺราหฺมณ ปจฺจาคจฺฉ ลหุํ ขิปฺปํ มมฺปิ ตาเรหิทานิ โภ ฯ

ข้าแต่พราหมณ์ ท่านถือเอาห่อเครื่องประดับทั้งหมดข้ามฝั่งไปแล้ว ขอ จงรีบกลับมานำเอาฉันข้ามไปบัดนี้.

อสนฺถุตํ มํ จิรสนฺถุเตน นิมินิ โภตี อธุวํ ธุเวน มยาปิ โภตี นิมิเนยฺย อญฺญํ อิโต อหํ ทูรตรํ คมิสฺสํ ฯ

แน่ะนางผู้เจริญ ท่านนับถือเราผู้อันท่านไม่เคยเชยชิด เสียกว่าสามีผู้ที่ เคยเชยชิดมานาน นับถือเราผู้ไม่ใช่ผัวเสียยิ่งกว่าผัว นางผู้เจริญจะ พึงนับถือผู้อื่นยิ่งกว่าเราอีก เราจักไปให้ไกลยิ่งกว่าที่นี้อีก.

กายํ เอฬคณิคุมฺเพ กโรติ อหุหาสิยํ นยิธ นจฺจํ วา คีตํ วา ตาลํ วา สุสมาหิตํ อนมฺหิกาเล สุสฺโสณิ กินฺนุ ชคฺฆสิ โสภเน ฯ

ใครที่มาทำการหัวเราะอยู่ในพุ่มตะไคร้น้ำ ในที่นี้ก็ไม่มีการฟ้อนรำ ขับร้อง หรือการดีดสีตีเป่า แน่ะนางงามผู้มีตะโพกอันผึ่งผาย ทำไมเจ้า จึงมาหัวเราะอยู่ในเวลาที่ควรร้องไห้?

สิคาล พาล ทุมฺเมธ อปฺปปญฺโญสิ ชมฺพุก ชินฺโน มจฺฉญฺจ เปสิญฺจ กปโณ วิย ฌายสิ ฯ

แน่ะสุนัขจิ้งจอกพาลผู้โง่เขลา ชาติชัมพุกะ เจ้าเป็นสัตว์มีปัญญาน้อย เสื่อมจากปลาและชิ้นเนื้อ ซบเซาอยู่ เหมือนคนกำพร้า.

สุทสฺสํ วชฺชมญฺเญสํ อตฺตโน ปน ทุทฺทสํ ชินฺนา ปติญฺจ ชารญฺจ มมฺปิ ตฺวญฺเญว ฌายสิ ฯ

โทษของผู้อื่นเห็นได้ง่าย ส่วนโทษของตนเห็นได้ยาก เจ้านั่นแหละ เสื่อมจากผัว และชายชู้แล้ว ซบเซาแม้กว่าเราเสียอีก.

เอวเมตํ มิคราช ยถา ภาสสิ ชมฺพุก สา นูนาหํ อิโต คนฺตฺวา ภตฺตุ เหสฺสํ วสานุคา ฯ

แน่ะพระยาเนื้อชาติชัมพุกะ ท่านกล่าวอย่างใด ข้อนี้ก็เป็นอย่างนั้น ฉัน ไปจากที่นี้แล้ว จักเป็นหญิงอยู่ในอำนาจของผัว.

โย หเร มตฺติกํ ถาลํ กํสถาลมฺปิ โส หเร กตํเยว ตยา ปาปํ ปุนเปวํ กริสฺสสีติ ฯ จุลฺลธนุคฺคหชาตกํ จตุตฺถํ ฯ ---------

ผู้ใด นำภาชนะดินไป ถึงผู้นั้นจะพึงนำภาชนะสำริดไป บาปที่เจ้าทำไว้ แล้วนั่นแหละ เจ้าจะทำอย่างนั้นอีก. จบ จุลลธนุคคหชาดกที่ ๔.