๒. มโนชชาดก

๙๗๖ยถา จาโป นินฺนมติ ชิยา จาปิ นิกุชฺชติ หญฺญเต นูน มโนโช มิคราชา สขา มม ฯ

๙๗๗หนฺททานิ วนนฺตานิ ปกฺกมามิ ยถาสุขํ เนตาทิสา สขา โหนฺติ ลพฺภา เม ชีวโต สขา ฯ

๙๗๘น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตํ สุขเมธติ มโนชํ ปสฺส เสมานํ คิริยสฺสานุสาสนี ฯ

๙๗๙น ปาปสมฺปวงฺเกน มาตา ปุตฺเตน นนฺทติ มโนชํ ปสฺส เสมานํ อจฺฉนฺนํ สมฺหิ โลหิเต ฯ

๙๘๐เอวมาปชฺชเต โปโส ปาปิโย จ นิคจฺฉติ โย เว หิตาน วจนํ น กโรติ อตฺถทสฺสินํ ฯ

๙๘๑เอวญฺจ โส โหติ ตโตว ปาปิโย โย อุตฺตโม อธมชนูปเสวี ปสฺสุตฺตมํ อธมชนูปเสวึ มิคาธิปํ สรวรเวคนิทฺธุตํ ฯ

๙๘๒นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี น จ หาเยถ กทาจิ ตุลฺยเสวี เสฏฺฐมุปคมญฺจ อุเทติ ขิปฺปํ ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรํ ภเชถาติ ฯ มโนชชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------