๘. เอกรังสนิยเถราปทาน

๕๕ชนทั้งหลายรู้จักข้าพเจ้าว่าเกสวะ โดยชื่อว่านารทะ ข้าพเจ้าแสวงหากุศลและอกุศลอยู่ ได้ไปยังสำนักของพระพุทธเจ้า {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๐๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๑๔. โสภิตวรรค] ๙. สาลทายกเถราปทาน

๕๖พระมหามุนีพระนามว่าอัตถทัสสี มีพระทัยประกอบด้วยเมตตา ประกอบด้วยพระกรุณามีพระจักษุพระองค์นั้น เมื่อจะทรงปลอบโยนสัตว์ทั้งหลายให้เบาใจ จึงทรงแสดงธรรม

๕๗ข้าพเจ้าทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว ประนมมือไว้เหนือเศียรเกล้า ถวายอภิวาทพระศาสดาแล้ว บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศตะวันออก

๕๘ในกัปที่ ๑๑๗ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าอมิตตตาปนะ ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก

๕๙คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระเอกรังสนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ เอกรังสนิยเถราปทานที่ ๘ จบ