๘. อักกันตสัญญกเถราปทาน

๓๗ข้าพเจ้าหยิบผ้าสาฎกผืนน้อย(ผ้าปิดแผล) ในผ้าห่มของพระอุปัชฌาย์ กำลังพร่ำศึกษามนตร์ เพื่อบรรลุวิชาสูญฝี {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๘๕} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๒๒. หัตถิวรรค] ๘. อักกันตสัญญกเถราปทาน

๓๘ได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าติสสะ ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ผู้องอาจ ผู้ประเสริฐ ผู้ล้ำเลิศ ผู้ตรัสรู้ดีแล้ว ดุจพญาคชสารตัวประเสริฐ

๓๙ผู้เป็นนรชนสูงสุด ผู้ล้ำเลิศ ทรงมีความเพียรมาก ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ทรงเหยียบผ้าสาฎกผืนน้อยที่ข้าพเจ้าลาดไว้

๔๐ครั้นข้าพเจ้าได้เห็นพระองค์ผู้ส่องแสงสว่างในโลก ปราศจากมลทิน ดังดวงจันทร์(ในวันเพ็ญ) จึงได้ถวายอภิวาทพระบาทของพระศาสดาด้วยจิตที่ผ่องใส

๔๑ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายผ้าสาฎกผืนน้อยไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผ้าสาฎกผืนน้อย

๔๒ในกัปที่ ๓๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่ง มีพระนามว่าสุนันทะ เป็นใหญ่ในหมู่ชน มีพลานุภาพมาก

๔๓คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระอักกันตสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ อักกันตสัญญกเถราปทานที่ ๘ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๓๘๖}