๘. โสณาเถรีคาถา

๑๐๒ในเรือนร่างคือรูปนี้ เราคลอดบุตร ๑๐ คน เพราะเหตุนั้น จึงทรุดโทรมแก่ไป ได้เข้าไปหาภิกษุณี

๑๐๓ภิกษุณีนั้นแสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุแก่เรา เราฟังธรรมของท่านแล้วก็โกนผมบวช

๑๐๔เมื่อเราศึกษาอยู่ ก็ชำระทิพยจักษุให้หมดจด ระลึกถึงชาติก่อนที่เราเคยอยู่อาศัยมา

๑๐๕และเจริญอนิมิตตสมาธิ มีจิตตั้งมั่นดี มีอารมณ์เดียว มีวิโมกข์ เกิดขึ้นในลำดับ ไม่ยึดมั่น ดับสนิทแล้ว @เชิงอรรถ : @ สมาธิที่พิจารณาธรรมไม่มีนิมิต ได้แก่ วิปัสสนาที่ให้ถึงความหลุดพ้นด้วยอำนาจอนิจจลักษณะ @(ที.ปา.อ. ๙/๓๐๕) @ ความหลุดพ้นที่เกิดขึ้นโดยลำดับนับแต่ปฐมมรรค(โสดาปัตติมรรค)เป็นต้นไปจนถึงอรหัตตผล @(ขุ.เถรี.อ. ๑๐๕/๑๒๖) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๕๗๒} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา [๕. ปัญจกนิบาต] ๙. ภัททากุณฑลเกสาเถรีคาถา

๑๐๖ขันธ์ ๕ ที่เรากำหนดรู้แล้ว มีรากอันขาดแล้ว คงอยู่ สิ่งที่ยังคงอยู่ ก็คงมีอยู่ในกายที่คร่ำคร่า เลวทราม บัดนี้ไม่มีความเกิดอีก