๑. สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน (๒๗๑)

|๒๗๓.๑| เอกาสนํ อหมทํ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ พิพฺโพหนญฺจ ปาทาสึ อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา ฯ |๒๗๓.๒| เอกนวุเต อิโต กปฺเป พิพฺโพหนมทาสหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พิพฺโพหนสฺสิทํ ผลํ ฯ |๒๗๓.๓| อิโต เตสฏฺฐิเม กปฺเป อสโม นาม ขตฺติโย สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๗๓.๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุวณฺณพิพฺโพหนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สุวณฺณพิพฺโพหนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เรามีจิตเลื่อมใส ได้ถวายอาสนะหนึ่งอาสนะ และได้ถวายหมอนด้วยมือทั้ง สองของตน เพื่อบรรลุประโยชน์อันสูงสุด ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เรา ได้ถวายหมอน ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวาย หมอน ในกัลปที่ ๖๓ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์พระนาม ว่าอสมะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสุวรรณพิมโพหนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน.