๔. ปรัปปสาทกเถราปทาน (๖๔)

|๖๖.๒๐| อสุภํ ปวรํ วีรํ มเหสึ วิชิตาวินํ สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ ฯ |๖๖.๒๑| หิมวา วาปริเมยฺโย สาคโรว ทุรุตฺตโร ตเถว ฌานํ พุทฺธสฺส โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ ฯ |๖๖.๒๒| วสุธา ยถาปฺปเมยฺยา จิตฺตา วนวฏํสกา ตเถว สีลํ พุทฺธสฺส โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ ฯ |๖๖.๒๓| อนิลญฺชสาสํขุพฺโภ ยถากาโส อสงฺขโย ตเถว ญาณํ พุทฺธสฺส โก ทิสฺวา นปฺปสีทติ ฯ |๖๖.๒๔| อิมาหิ จตูหิ คาถาหิ พฺราหฺมโณ โสนอวฺหโย พุทฺธเสฏฺฐํ ถวิตฺวาน สิทฺธตฺถมปราชิตํ ฯ |๖๖.๒๕| จตุนวุติกปฺปานิ ทุคฺคตึ นุปปชฺชถ สุคตีสุ สุสมฺปตฺตึ อนุโภสึ อนปฺปกํ ฯ |๖๖.๒๖| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ถวิตฺวา โลกนายกํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โถมนสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๖๖.๒๗| จตุทฺทสมฺหิ กปฺปมฺหิ จตุโร อาสุมุคฺคตา สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๖๖.๒๘| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปรปฺปสาทโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปรปฺปสาทกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ใครได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้องอาจ ผู้ประเสริฐ ผู้แกล้วกล้า ผู้แสวงหา คุณใหญ่ ทรงชนะผู้วิเศษ มีพระฉวีวรรณดังทองแล้ว จะไม่เลื่อมใสเล่า ใครเห็นพระฌานของพระพุทธเจ้า (อัน) เปรียบเหมือนภูเขาหิมวันต์อัน ประมาณไม่ได้ ดังสาครอันข้ามได้ยาก แล้วจะไม่เลื่อมใสเล่า ใครเห็น ศีลของพระพุทธเจ้า ซึ่งเปรียบเหมือนแผ่นดินอันประมาณมิได้ ดุจมาลัย ประดับศีรษะอันวิจิตร ฉะนั้น แล้วจะไม่เลื่อมใสเล่า ใครเห็นพระญาณ ของพระพุทธเจ้า ซึ่งเปรียบดังอากาศอันไม่กำเริบ ดุจอากาศอันนับไม่ได้ ฉะนั้น แล้วจะไม่เลื่อมใสเล่า พราหมณ์ว่าโสนะ ได้สรรเสริญพระ พุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ไม่ทรงแพ้อะไร ด้วยคาถา ๔ คาถานี้แล้ว ไม่ได้เข้าถึงทุคติเลยตลอด ๙๔ กัลป เราได้เสวยสมบัติ อันดีงามมิใช่น้อยในสุคติทั้งหลาย ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราสรรเสริญ พระพุทธเจ้าผู้นำของโลกแล้ว ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรร- เสริญ ในกัลปที่ ๑๔ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ ผู้สูง ศักดิ์ทรงสมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลมาก คุณสมบัติเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระ พุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปรัปปสาทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปรัปปสาทกเถราปทาน.