๘. มตกภัตตชาดก

๑๘ถ้าเหล่าสัตว์พึงรู้อย่างนี้ว่า การเกิดและสมภพ นี้เป็นทุกข์ สัตว์ไม่ควรฆ่าสัตว์ เพราะผู้ฆ่าสัตว์ย่อมเศร้าโศก มตกภัตตชาดกที่ ๘ จบ ๙. อายาจิตภัตตชาดก (๑๙) ว่าด้วยการฆ่าสัตว์ทำพลีกรรม (รุกขเทวดาอยู่ที่ค่าคบต้นไม้กล่าวกับกุฎุมพีผู้ฆ่าสัตว์แก้บนว่า)

๑๙ถ้าท่านต้องการจะเปลื้องตนให้หลุดพ้น จงเปลื้องตนให้หลุดพ้นโดยวิธีที่จะไม่ติดแน่นเถิด เมื่อท่านเปลื้องตนอย่างนี้ ชื่อว่ายังติดแน่นอยู่ เพราะนักปราชญ์ไม่เปลื้องตนให้หลุดพ้นด้วยวิธีอย่างนี้ การเปลื้องตนให้หลุดพ้นอย่างนี้ กลับเป็นการผูกมัดคนพาล อายาจิตภัตตชาดกที่ ๙ จบ ๑๐. นฬปานชาดก (๒๐) ว่าด้วยอุบายดื่มน้ำด้วยไม้อ้อ (พระศาสดาทรงทราบความที่พระโพธิสัตว์กับรากษสโต้ตอบกัน จึงได้ตรัสพระ คาถานี้ว่า) @เชิงอรรถ : @ สมภพ ในที่นี้หมายถึงความเจริญโดยลำดับแห่งสัตว์ผู้บังเกิดแล้ว (ขุ.ชา.อ. ๑/๑๘/๒๓๕) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๘}