๔. ปุณณนทีชาดก

๑๒๗ชนทั้งหลายกล่าวถึงแม่น้ำที่เต็มฝั่งว่ากาตัวใดกินได้ก็ดี กล่าวถึงข้าวกล้าที่เกิดแล้วว่ากาตัวใดหลบซ่อนอยู่ได้ก็ดี กล่าวถึงคนรักที่จากไปอยู่เสียไกลกลับมาว่ากาตัวใดบอกข่าวให้ก็ดี กาตัวนั้นเรานำมาให้ท่านแล้ว เชิญเถิดท่านพราหมณ์ ท่านจงบริโภคเนื้อกานั้นเถิด (ปุโรหิตโพธิสัตว์อ่านหนังสือแล้วทราบว่าพระราชาทรงคิดถึง จึงกล่าวว่า)

๑๒๘เมื่อใด พระราชาทรงระลึกถึงเราเพื่อจะส่งเนื้อกามาให้ เนื้อหงส์ก็ดี เนื้อนกกระเรียนก็ดี เนื้อนกยูงก็ดี ที่เรานำไปถวายแล้ว เมื่อนั้นทำไมจะไม่ระลึกถึงเรา การไม่ระลึกถึงเราเสียเลยจะเป็นความเลวทราม ปุณณนทีชาดกที่ ๔ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๙๘}