๗. เสคคุชาดก

๑๓๓สัตวโลกทั้งหมดมีความพอใจในการเสพกาม แม่เสคคุเอ๋ย เจ้าไม่รู้เรื่องของชาวบ้าน แม่เด็กน้อย การที่เจ้าถูกพ่อจับมือในป่าใหญ่ แล้วร้องไห้คร่ำครวญนั้น มันเป็นอย่างไรสำหรับเจ้าในวันนี้ (กุมารีฟังคำนั้นแล้วคร่ำครวญกล่าวว่า)

๑๓๔ยามเมื่อฉันมีความทุกข์ คนที่เป็นที่พึ่งคือบิดาของฉันเอง แต่กลับประทุษร้ายฉันในป่า ฉันจะคร่ำครวญหาใครเล่าในท่ามกลางป่า คนที่จะช่วยเหลือฉันได้กลับทำกรรมที่น่าบัดสีเสียเอง เสคคุชาดกที่ ๗ จบ