๒. วีณาถูณชาดก

๑๖๓เจ้าคนเดียวเท่านั้นที่คิดอย่างนี้ ชายค่อมผู้โง่เขลาคนนี้ไม่อาจจะเป็นผู้นำได้ นางผู้เจริญ เจ้าไม่ควรจะร่วมทางกับคนค่อมคนนี้เลย (ธิดาเศรษฐีฟังคำของพระโพธิสัตว์แล้วว่า)

๑๖๔ดิฉันเข้าใจว่าชายค่อมเป็นคนองอาจ จึงได้รักใคร่เขา เขานอนขดอยู่อย่างนี้ ดุจคันพิณที่สายขาด วีณาถูณชาดกที่ ๒ จบ