๙. โกมาริยปุตตชาดก

๑๔๕เมื่อก่อน เจ้าได้โลดเต้นเล่นคะนอง ในสำนักของพวกเราผู้มีปกติเล่นคะนอง ลิงเอ๋ย เจ้ามาทำกิริยาของลิงในอาศรมของพวกเราอีก พวกเราไม่พอใจปกติของเจ้านั้นเลย (ลิงได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

๑๔๖เพราะฌานอันบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้ว จากสำนักอาจารย์ชื่อโกมาริยบุตรผู้เป็นพหูสูต บัดนี้ ท่านอย่าได้สำคัญข้าพเจ้าเหมือนเมื่อก่อนเลย ผู้มีอายุ ข้าพเจ้าบำเพ็ญฌานอยู่ @เชิงอรรถ : @ ผู้เป็นพหูสูต ในที่นี้หมายถึงผู้ได้ยินได้ฟังและแทงตลอดกสิณบริกรรมเป็นอันมาก และสมาบัติ ๘ @(ขุ.ชา.อ. ๔/๑๔๖/๒๒๑) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๕๓} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๓. ติกนิบาต] ๕. กุมภวรรค ๑๐. วกชาดก (๓๐๐) (ดาบสเหล่านั้นกล่าวว่า)

๑๔๗แม้ถ้าบุคคลจะพึงหว่านพืชลงบนแผ่นหิน และฝนจะพึงตกลงมาก็ตามที พืชนั้นจะพึงงอกขึ้นมาหาได้ไม่ เจ้าลิงเอ๋ย จริงอยู่ ฌานอันบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ถึงเจ้าจะได้สดับมาแล้ว เจ้าก็ยังอยู่ห่างไกลภูมิฌานนั่นอยู่ดี โกมาริยปุตตชาดกที่ ๙ จบ