๔. โลหกุมภิชาดก

๕๓พวกเราเมื่อโภคะทั้งหลายมีอยู่ ไม่ได้ให้ทาน ไม่ได้กระทำที่พึ่งให้แก่ตน จึงชื่อว่ามีชีวิตอยู่อย่างชั่วช้า (สัตว์นรกที่กล่าวว่า ส ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

๕๔พวกเราไหม้อยู่ในนรกทั้งหมด ๖๐,๐๐๐ ปีบริบูรณ์ เมื่อไรหนอที่สุดจะปรากฏ (สัตว์นรกที่กล่าวว่า น ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

๕๕เพื่อนยาก ที่สุดไม่มี ที่สุดจะมีแต่ที่ไหน ที่สุดจักไม่ปรากฏ เพราะว่าในกาลนั้น เราและท่านได้ทำกรรมชั่วไว้มาก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๖๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๔. จตุกกนิบาต] ๒. ปุจิมันทวรรค ๕. มังสชาดก (๓๑๕) (สัตว์นรกที่กล่าวว่า โส ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

๕๖เราไปจากที่นี้แล้วได้เกิดเป็นมนุษย์ จะรู้ถ้อยคำของผู้ขอ ถึงพร้อมด้วยศีล กระทำกุศลให้มาก โลหกุมภิชาดกที่ ๔ จบ