๗. มตโรทนชาดก

๖๕พวกท่านร้องไห้ถึงคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น แต่หาได้ร้องไห้ถึงคนที่จักตายไม่ สัตว์ทั้งหลายที่ยังมีร่างกายอยู่ย่อมละชีวิตไปโดยลำดับ

๖๖เทวดา มนุษย์ สัตว์ ๔ เท้า หมู่ปักษี สัตว์เลื้อยคลาน และสัตว์ที่มีร่างกายใหญ่ ไม่เป็นใหญ่ในร่างกายของตน ถึงจะรื่นรมย์อยู่ในร่างกายนั้นก็ย่อมละชีวิตของตนไป

๖๗สุขและทุกข์ที่เพ่งเล็งกันอยู่ในหมู่มนุษย์ มีความแปรผันไม่ยั่งยืนอย่างนี้ ความร่ำไห้คร่ำครวญเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ ทำไมท่านจึงยังเศร้าโศกอยู่เล่า

๖๘นักเลงก็ดี นักดื่มก็ดี คนไม่ได้รับการศึกษาก็ดี คนโง่ก็ดี คนมุทะลุก็ดี คนไม่มีความเพียรก็ดี คนไม่ฉลาดในธรรมก็ดี ย่อมเข้าใจนักปราชญ์ว่าเป็นคนโง่ มตโรทนชาดกที่ ๗ จบ