๒. อัฏฐสัททชาดก

๑๐สระนี้ เมื่อก่อนลุ่มลึก มีปลามาก มีน้ำมาก เป็นที่อยู่อาศัยของพญานกยาง ซึ่งเป็นที่อยู่แห่งบิดาของเรา ทุกวันนี้ พวกเรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยกบ จึงละทิ้งน้ำไปไม่ได้ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๒๘๖} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๘. อัฏฐกนิบาต] กัจจานิวรรค ๒. อัฏฐสัททชาดก (๔๑๘) (เสียงกาว่า)

๑๑ใครหนอจะทำลายนัยน์ตาดวงที่ ๒ ของควาญช้างชื่อพันธุระผู้ไม่มีศีล ใครหนอจักช่วยลูกๆ ของเรา รังของเรา และตัวเราให้ปลอดภัย (เสียงแมลงภู่ว่า)

๑๒กระพี้เท่าที่มีอยู่ถูกเจาะไปหมด ขอถวายพระพรมหาบพิตร แมลงภู่หมดอาหารไม่ยินดีในแก่น (เสียงนกดุเหว่า)

๑๓เรานั้นคงจักพ้นจากพระราชนิเวศน์ไปจากที่นี้แล้ว ทำตนให้ยินดี อาศัยอยู่ตามต้นไม้กิ่งไม้แน่นอน (เสียงเนื้อว่า)

๑๔เรานั้นคงจักพ้นจากพระราชนิเวศน์ไปจากที่นี้แล้ว เดินนำหน้าฝูง ดื่มน้ำที่ดีเลิศแน่นอน (เสียงลิงว่า)

๑๕นายพรานชื่อภรตะชาวแคว้นพาหิกะได้นำเรา ผู้มัวเมาด้วยกาม กำหนัดหมกมุ่นอยู่ในกามนั้นมา ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน (เสียงกินนรว่า)

๑๖นางกินนรีได้กล่าวกับเราที่ยอดเขาแหลมในเวลามืดมิด ด้วยถ้อยคำอันอ่อนหวานว่า โปรดระวังเท้า อย่าเหยียบพลาดไปถูกแง่หิน (เสียงพระปัจเจกพุทธเจ้าว่า)

๑๗เราได้เห็นพระนิพพานอันเป็นที่สิ้นชาติ จักไม่กลับมานอนในครรภ์อีกอย่างไม่ต้องสงสัย ชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย การนอนในครรภ์ก็เป็นครั้งสุดท้าย สังสารวัฏเพื่อภพต่อไปของเราสิ้นแล้ว อัฏฐสัททชาดกที่ ๒ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๒๘๗}